Can sıkıntısıyla başbaşa sessizce oturmak, hissetmek kendini eşsiz bir şekilde. Sadece kendini dinlemek başka kimseyi değil.
Heyecan ne çabuk da kendisini can sıkıntısına bıraktı, yoksa heyecan can sıkıntısının üstünü sadece örtmüş müydü???
Can sıkıntım ne zaman geçecek, ne zaman ferah bi nefes alıcam bu hayatta???
Aldığım nefeste mentol tazeliğini hissetmek istiyorum artık, sanki olips mentollünün ortasındaki delikten içime hava çekmiş te içimi ferahlatmış gibi....
Ama keşke bu ferahlamayı daha uzun hissedebilsem
KEŞKE KEŞKE KEŞKE
Yeni bir heyecana ihtiyacım yok, neden heyecan peşinde koşuyorum ben böylesine???
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder